de PMW-index

Palestinian Media Watch Bulletin
28 maart 2004

Inleiding
Zowel de Palestijnse Autoriteit als Chamas wijzen Israëls recht op bestaan af, zijn actief in het leiden en bevorderen van terrorisme, en vertellen de mensen in het Arabisch dat terro
-risme een onderdeel van de Jihad is om Israël te verzwakken en te vernietigen. Het enige verschil van betekenis dat overblijft is de acceptatie door de PA en de afwijzing door Chamas van het politieke proces als een middel om Israël te vernietigen. Het volgende uit The Jerusalem Post van 28 maart  illustreert de verontrustende overeenkomsten tussen de ideologieën  van de PA en  Chamas.


The Jerusalem Post:
28 maart 2004

Zoek de verschillen
PA en Chamas Ideologie overeenkomst
door Itamar Marcus en Barbara Crook

De westelijke wereld ziet Chamas als een terroristische organisatie op zoek naar de vernietiging van Israël, maar behandelt de Palestijnse Autoriteit (PA) als een vredes­partner voor Israël, hetzij actueel, hetzij mogelijk. Het feit dat Israël doorgaat met het zoeken van contact met de leiders van de PA verhoogt het duidelijke onderscheid dat gemaakt wordt tussen de PA en Chamas.

Maar de afstand tussen Chamas en de PA is al jaren geslonken. En de manier waarop de PA geantwoord heeft op het doden van Yassin toont aan hoe dicht de groepen momen­teel bij elkaar staan. De PA is veel verder gegaan dan de verwachte vorm van veroor­deling van de dood en heeft Yassin verheerlijkt als een leider die de hele Palestijnse Autoriteit vertegenwoordigt.

PA Premier Achmed Qurei, bijvoorbeeld, vertelde op de PA TV dat juist zoals „Yassin de Palestijnen verenigde in zijn leven, hij ze weer in zijn dood verenigt.” Jasser Arafat’s officiële krant, Al Hayat Al Jadida, publiceerde een cartoon van een rolstoel in de vorm van een landkaart van wat de PA „Palestina” noemt (waarbij heel Israël is uitgewist) daarmee grafisch uitdrukkend dat Yassin en „Palestina” een en hetzelfde zijn.

Als een niet eerder voorgekomen stap staakte de PA televisie alle reguliere programma’s gedurende enkele dagen, en afgezien van kort nieuwsuitzendingen zonden zij alleen beelden uit van de Koran op rouwtonen gezongen. In de Arabische wereld is dit uitzen­den van de Koran gewoonlijk gereserveerd voor de dood van staatsleiders, zoals de Syrische TV deed na de dood van Hafez Assad. Dat de PA TV Yassin op deze manier behandelde toont zijn gerezen status aan temidden van het PA leiderschap en de PA samenleving.

Ieder die naar de uitspraken van de PA leiders in het Arabisch geluisterd heeft in de af­ge­lopen jaren, heeft herkend dat er nooit een duidelijk verschil in ideologie was tussen de PA en Chamas. Het is bekend, bijvoorbeeld, dat Chamas gelooft dat de Islam vraagt om Israëls vernietiging. Zoals het Chamas handvest zegt, „Palestina is een Islamitische Wakf, de bevrijding van Palestina is een individuele plicht die alle moslims overal ver­bindt.”

Minder bekend is dat de religieuze leiders van de PA identieke regels geven. Zelfs toen de Oslo akkoorden in hun hoogtijdagen waren, heeft Yousuf Abu Sneinah, prediker van de Al-Aksa Mosque, deze regel op de PA TV verwoord: „Het land Palestina is een Wakf voor iedereen. De bevrijding van Palestina is een plicht voor de hele Islamitische wereld."
(30 april 1999).

Het gevoel is dat een verschil tussen Chamas en de PA is, dat de laatste op zijn minst in principe het geweld als middel om politieke doelen te bereiken heeft opgegeven. Nu was het echter Arafat die in 1999 zei, letterlijk vooruitlopend op de huidige terreur oorlog: „De akkoorden zullen het land niet bevrijden. Iedere centimeter vraagt om strijd en het land vraagt om bloed.” (Al Hayat Al Jadida, 25 januari 1999).

Toen Chamas begon in 1996 om Israëli’s te vermoorden door middel van zelfmoord terroris­ten, veroordeelde de PA in het Engels de moorden. Maar in het Arabisch maakten de leiders van de PA duidelijk dat er geen verschil in standpunt was, alleen een taakver­deling.

Muhammad Dahlan, toenmalig hoofd van de Beschermende Veiligheidsdienst in Gaza, zei dat de aanwezigheid van Chamas „belangrijk en essentieel is voor de samenwerking in het gebouw.” Chani Alchasan, een lid van het Centrale Comité van El Fatach verklaarde de rol van Chamas: „Eenheid ligt in de aard van de opbouw, en het is een verplichting voor ons om het werk onder de bouwers te verdelen.”
(Al Ayyam, 31 augustus 1997).

Zelfs al in 1997, na de bomaanslag op Tel Aviv's Apropos café, drukte een lid van de Wetgevende Raad van de PA zijn medeleven uit aan de familie van de zelfmoordbom­aan­slag­pleger tijdens een zitting van de wetgevende macht, en „zijn woorden werden onderbroken door het applaus van de leden van de [PA wetgevende] Raad.” (Al Hayat Al Jadida 27 maart 1997). Benadrukt moet worden dat deze hele samenwerking openlijk uitgedragen werd in de PA samenleving, lang voor de huidige terreur oorlog begon in oktober 2000.

Na het begin van de terreur oorlog, heeft de PA alle verschillen tussen de „bouwers” volledig uitgewist door de schepping van een eigen zelfmoorterreureenheid, de „El Aksa Martelaren Brigade,” die verscheidene zelfmoorterreuraanslagen heeft uitgevoerd identiek aan die van Chamas.

Als er al enig verschil is vandaag de dag tussen Chamas en de PA dan is dat in hun houding tegenover een tijdelijk akkoord met Israël.

Terwijl het handvest van Chamas verklaart, „Er is geen oplossing voor het Palestijnse probleem behalve door de djihad,” heeft de PA beargumenteerd  dat de tijdelijke overeenkomsten gebruikt kunnen worden om strategisch gebied te verkrijgen van waaruit gemakkelijker gevochten kan worden om Israël te vernietigen.

Want PA minister Abdel Aziz Shahin legde dit enkele maanden voor de PA de terreuroorlog begon uit: „De Oslo akkoorden [waren] een steunpunt en niet een permanente regeling, daar oorlog en strijd om een land efficiënter zijn dan een strijd vanuit een ver land…. Het Palestijnse volk zal doorgaan met de revolutie totdat zij het doel van de revolutie van ’65 bereikt hebben...”  dat is, de vernietiging van Israel
(Al-Ayyam, 30 mei 2000).

Faisal Hoesseini noemde de Oslo Akkoorden een „Trojaans paard... het Oslo akkoord, of ieder ander akkoord, is slechts een tijdelijke regel… in overeenstemming met de hogere strategie dat [Palestina is] ‘van de rivier tot de zee.’”
(Al-Arabi  Egypt, 24 juni 2001).

Vandaag de dag omarmen zowel de Palestijnse Autoriteit als Chamas het gebruik van terreur om Israël te bestrijden. Het enige verschil van betekenis tussen hen is de accep­tatie en de verwerping van het politieke proces als een middel om Israël te vernietigen.

Marcus is oprichter en directeur van Palestinian Media Watch. Crook is PMW’s Noord Amerikaanse vertegenwoordiger.