Orthodox Jodendom - Artikelen en foto's

 

    Jodendom voorpagina     

 

 

  

 

 

 

  

Ze was traditioneel Joods

idem Deel 2

idem deel 3  

   
   
   
   
   
   
   
 

    

ZIJ WAS TRADITIONEEL JOODS (deel 1)

Ik ben Joods traditioneel grootgebracht. Dit is de reden waarom ik niet meer traditioneel ben.

"Ze ziet eruit als een sjikse," zeiden de mensen tegen mijn moeder toen ik drie jaar oud was. “Verf je haar haar blond?”
Ook toen ik ouder werd zag ik er niet als een jodin uit. Maar dat bracht me niet van mijn stuk. Ik nam mijn geloof als vanzelfsprekend, zoals de sproeten op mijn neus, waar ik niet echt blij mee was, maar die ik accepteerde als deel van mijn huid.
 

De helft van mijn basisschool was Joods, maar er was niemand die wist wat dat werkelijk betekende.  

Ik groeide op in een Zuid Afrikaanse Joodse traditie van de jaren 70. De helft van mijn basisschool was Joods, maar er was niemand die wist wat dat werkelijk betekende. Ik wist dat ik anders was als Patrick Nichols die naast mij in de schoolbank zat, maar daar hield het bij op.

Op Pesach was de klas druk met het nieuwtje van matsa met pindakaas. “Traditie” wilde dat we tijdens de Joodse feestdagen vrij van school namen, ook al ging geen van ons naar sjoel. Diegene die dat dan wel deden spendeerde de meeste tijd toch maar buiten de sjoel om te babbelen. "Traditie" eiste dat we op Jom Kipoer vasten. Daarom verzamelden mijn beste vriendin en ik weken van te voren stapels stripboeken die we dan mee naar het park sleepten waar we de dag doorbrachten,eten en drinken omruilend voor goedkoop leesvoer.

We waren “traditionele Joden," zei mam altijd. Het had niets met religie te maken, dat moest ik begrijpen. Ze stak vrijdag de kaarsjes aan en op Rosj HaSjana gingen we naar Sjoel.  "Eén-keer-per-jaar-Joden” noemde mijn vriend Jason ons, daar kreeg ik de kriebels van. Jason vond dat hijzelf meer traditioneel was als wij omdat hij zich thuis aan kasjroet (de spijswetten) hield. Maar ze gingen wel uit eten in niet kosjere restaurants, en dat vond ik hypocriet.
 

Vader was een sterke mening toegedaan wat het verschil betrof tussen religie, waar hij niet van hield en traditie waar hij wel van hield. "Een Briet Mila (besnijdenis) had niets met religie te maken,” zei hij, “dat was traditie!” Mijn moeder zei dat “Joods zijn” in het bloed zit. Maar ik heb nooit het geheime ingrediënt begrepen. Op een kerstmis ochtend toen ik 8 jaar was, stonden we op een benzine station papa’s ford te tanken, toen Jingle Bells uit de radio schalde. Ik sprong uit de auto en verklaarde aan de bediende en iedereen die wilde luisteren “Wij zijn Joods. Wij vieren geen kerstmis!”
"Ssssjt!" siste mama en schoof me terug in de auto. Waarom moest we ons Joods zijn stilhouden? Zeiden vader en moeder niet altijd dat ze trots waren om Joods te zijn? Misschien was hetgeen we in ons bloed hadden uiteindelijk toch niet zo kosjer. 

zie vervolg op http://groups.msn.com/Jodendom/jouwwebpagina5.msnw