Toon Commentaar

1 David was juist over de top [van de berg], toen Tsiva, de bediende van Mefibosjet hem tegemoet kwam met een paar gezadelde ezels, en daarop tweehonderd broden, honderd plakken rozijnen en honderd klompen vijgen en een zak met wijn.   א וְדָוִ֗ד עָבַ֚ר מְעַט֙ מֵֽהָרֹ֔אשׁ וְהִנֵּ֥ה צִיבָ֛א נַ֥עַר מְפִיב֖שֶׁת לִקְרָאת֑וֹ וְצֶ֨מֶד חֲמֹרִ֜ים חֲבֻשִׁ֗ים וַעֲלֵיהֶם֩ מָאתַ֨יִם לֶ֜חֶם וּמֵאָ֧ה צִמּוּקִ֛ים וּמֵ֥אָה קַ֖יִץ וְנֵ֥בֶל יָֽיִן:
2 De koning zei tegen Tsiva: „Waarom heb je dit bij je?” En Tsiva antwoordde: „De ezels zijn voor het huishouden van de koning, om erop te rijden, en het brood en de vijgen zijn voor de jonge mannen om te eten, en de wijn voor wie vermoeid raakt in de woestijn om te drinken.   ב וַיֹּ֧אמֶר הַמֶּ֛לֶךְ אֶל־צִיבָ֖א מָה־אֵ֣לֶּה לָּ֑ךְ וַיֹּ֣אמֶר צִ֠יבָא הַחֲמוֹרִ֨ים לְבֵית־הַמֶּ֜לֶךְ לִרְכֹּ֗ב וְהַלֶּ֚חֶם (כתיב וְלהַלֶּ֚חֶם) וְהַקַּ֙יִץ֙ לֶאֱכ֣וֹל הַנְּעָרִ֔ים וְהַיַּ֕יִן לִשְׁתּ֥וֹת הַיָּעֵ֖ף בַּמִּדְבָּֽר:
3 Hierop zei te koning: „Waar is de zoon van je meester?” Tsiva antwoordde de koning: „Die blijft in Jeroesjalajiem, want hij zei: ‘Vandaag zal het huis van Israël mij het koninkrijk van mijn vader teruggeven.’”   ג וַיֹּ֣אמֶר הַמֶּ֔לֶךְ וְאַיֵּ֖ה בֶּן־אֲדֹנֶ֑יךָ וַיֹּ֨אמֶר צִיבָ֜א אֶל־הַמֶּ֗לֶךְ הִנֵּה֙ יוֹשֵׁ֣ב בִּירוּשָׁלַ֔םִ כִּ֣י אָמַ֔ר הַיּ֗וֹם יָשִׁ֚יבוּ לִי֙ בֵּ֣ית יִשְׂרָאֵ֔ל אֵ֖ת מַמְלְכ֥וּת אָבִֽי:
4 Toen zei de koning tegen Tsiva: „Kijk eens, alles wat aan Mefibosjet toebehoort, is van jou.” En Tsiva zei: „Ik werp mij voor u neer, mijn heer, moge ik gunst vinden in uw ogen, mijn heer de koning.”   ד וַיֹּ֚אמֶר הַמֶּ֙לֶךְ֙ לְצִבָ֔א הִנֵּ֣ה לְךָ֔ כֹּ֖ל אֲשֶׁ֣ר לִמְפִיב֑שֶׁת וַיֹּ֚אמֶר צִיבָא֙ הִֽשְׁתַּחֲוֵ֔יתִי אֶמְצָא־חֵ֥ן בְּעֵינֶ֖יךָ אֲדֹנִ֥י הַמֶּֽלֶךְ:
5 Toen de koning bij Bachoeriem gekomen was, kwam een man van de familie van Sjaoel vandaan, Sjimi was zijn naam, de zoon van Gera, en hij kwam naar buiten en vloekte.   ה וּבָ֛א הַמֶּ֥לֶךְ דָּוִ֖ד עַד־בַּֽחוּרִ֑ים וְהִנֵּ֣ה מִשָּׁם֩ אִ֨ישׁ יוֹצֵ֜א מִמִּשְׁפַּ֣חַת בֵּית־שָׁא֗וּל וּשְׁמוֹ֙ שִׁמְעִ֣י בֶן־גֵּרָ֔א יֹצֵ֥א יָצ֖וֹא וּמְקַלֵּֽל:
6 En hij gooide stenen naar David en naar al de bedienden van Koning David en naar al de mensen en naar al de soldaten links en rechts van hem.   ו וַיְסַקֵּ֚ל בָּֽאֲבָנִים֙ אֶת־דָּוִ֔ד וְאֶת־כָּל־עַבְדֵ֖י הַמֶּ֣לֶךְ דָּוִ֑ד וְכָל־הָעָם֙ וְכָל־הַגִּבֹּרִ֔ים מִימִינ֖וֹ וּמִשְּׂמֹאלֽוֹ:
7 En Sjimi riep en vloekte: „Ga weg, weg! moordenaar, jij slecht mens!   ז וְכֹֽה־אָמַ֥ר שִׁמְעִ֖י בְּקַֽלְל֑וֹ צֵ֥א צֵ֛א אִ֥ישׁ הַדָּמִ֖ים וְאִ֥ישׁ הַבְּלִיָּֽעַל:
8 Hasjem wreekt op jou al het bloed van het huis van Sjaoel, in wiens plaats jij geregeerd hebt, en Hasjem heeft nu het koningschap in handen van je zoon Avsjalom gegeven. Je hebt dit aan je eigen slechtheid te danken, want je bent een moor- denaar.”   ח הֵשִׁיב֩ עָלֶ֨יךָ יְהֹוָ֜ה כָּ֣ל | דְּמֵ֣י בֵית־שָׁא֗וּל אֲשֶׁ֚ר מָלַ֙כְתָּ֙ תַּחְתָּ֔יו (כתיב תַּחְתָּ֔ו) וַיִּתֵּ֚ן יְהֹוָה֙ אֶת־הַמְּלוּכָ֔ה בְּיַ֖ד אַבְשָׁל֣וֹם בְּנֶ֑ךָ וְהִנְּךָ֙ בְּרָ֣עָתֶ֔ךָ כִּ֛י אִ֥ישׁ דָּמִ֖ים אָֽתָּה:
9 En Avisjai, de zoon van Tseroeja zei tegen de koning: „Waarom zou deze dode hond mijn heer de koning uitschelden? Laat mij mijn gang gaan en hem een kopje kleiner maken.”   ט וַיֹּ֨אמֶר אֲבִישַׁ֚י בֶּן־צְרוּיָה֙ אֶל־הַמֶּ֔לֶךְ לָ֣מָּה יְקַלֵּ֞ל הַכֶּ֚לֶב הַמֵּת֙ הַזֶּ֔ה אֶת־אֲדֹנִ֖י הַמֶּ֑לֶךְ אֶעְבְּרָה־נָּ֖א וְאָסִ֥ירָה אֶת־רֹאשֽׁוֹ:
10 Maar de koning antwoordde: „Wat hebben jullie tegen mij, zonen van Tseroeja, want hij vloekt omdat Hasjem hem gezegd heeft: „Vervloek David,” en wie zal zeggen: „Waarom heb je dat gedaan?”   י וַיֹּ֣אמֶר הַמֶּ֔לֶךְ מַה־לִּ֥י וְלָכֶ֖ם בְּנֵ֣י צְרֻיָ֑ה כֹּ֣ה (כתיב כֹּ֣י) יְקַלֵּ֗ל כִּ֚י (כתיב וכֹּ֚י) יְהֹוָה֙ אָ֚מַר לוֹ֙ קַלֵּ֣ל אֶת־דָּוִ֔ד וּמִ֣י יֹאמַ֔ר מַדּ֖וּעַ עָשִֹ֥יתָה כֵּֽן:
11 Daarop zei David tegen Avisjai en tegen al zijn dienaren: „Zie, mijn zoon, die uit mijn ingewanden is voortgekomen, staat mij naar het leven; hoeveel te meer dat de Binjaminiet dat zal doen. Laat hem met rust en laat hem vloeken, want dat heeft Hasjem tegen hem gezegd.   יא וַיֹּ֨אמֶר דָּוִ֚ד אֶל־אֲבִישַׁי֙ וְאֶל־כָּל־עֲבָדָ֔יו הִנֵּ֥ה בְנִ֛י אֲשֶׁר־יָצָ֥א מִמֵּעַ֖י מְבַקֵּ֣שׁ אֶת־נַפְשִׁ֑י וְאַ֨ף כִּֽי־עַתָּ֜ה בֶּן־הַיְמִינִ֗י הַנִּ֚חוּ לוֹ֙ וִֽיקַלֵּ֔ל כִּ֥י אָֽמַר־ל֖וֹ יְהֹוָֽה:
12 Misschien ziet Hasjem [de tranen] in mijn ogen en zal Hasjem mij ten goede belonen, in plaats van zijn vloek van vandaag.”   יב אוּלַ֛י יִרְאֶ֥ה יְהֹוָ֖ה בְּעֵינִ֑י (כתיב בְּעֵונִ֑י) וְהֵשִׁ֨יב יְהֹוָ֥ה לִי֙ טוֹבָ֔ה תַּ֥חַת קִלְלָת֖וֹ הַיּ֥וֹם הַזֶּֽה:
13 En David en zijn mannen vervolgden hun weg en Sjimi ging langs de tegenovergestelde berghelling, vloekend en tierend, en gooide stenen en aarde naar hem.   יג וַיֵּ֧לֶךְ דָּוִ֛ד וַאֲנָשָׁ֖יו בַּדָּ֑רֶךְ וְשִׁמְעִ֡י הֹלֵךְ֩ בְּצֵ֨לַע הָהָ֜ר לְעֻמָּת֗וֹ הָלוֹךְ֙ וַיְקַלֵּ֔ל וַיְסַקֵּ֚ל בָּֽאֲבָנִים֙ לְעֻמָּת֔וֹ וְעִפַּ֖ר בֶּעָפָֽר:
14 De koning en allen die bij hem waren, kwamen aan en rustten daar uit.   יד וַיָּבֹ֥א הַמֶּ֛לֶךְ וְכָל־הָעָ֥ם אֲשֶׁר־אִתּ֖וֹ עֲיֵפִ֑ים וַיִּנָּפֵ֖שׁ שָֽׁם:
15 Intussen was Avsjalom en heel het volk, de mannen van Israël, in Jeroesjalajiem aangekomen, en Achitofel was bij hem.   טו וְאַבְשָׁל֗וֹם וְכָל־הָעָם֙ אִ֣ישׁ יִשְׂרָאֵ֔ל בָּ֖אוּ יְרוּשָׁלָ֑םִ וַאֲחִיתֹ֖פֶל אִתּֽוֹ:
16 Toen Choesjai de Arachiet, Davids vriend, bij Avsjalom kwam, zei Choesjai tegen Avsjalom: „Leve de koning! Leve de koning!”   טז וַיְהִ֗י כַּֽאֲשֶׁר־בָּ֞א חוּשַׁ֧י הָאַרְכִּ֛י רֵעֶ֥ה דָוִ֖ד אֶל־אַבְשָׁל֑וֹם וַיֹּ֚אמֶר חוּשַׁי֙ אֶל־אַבְשָׁל֔וֹם יְחִ֥י הַמֶּ֖לֶךְ יְחִ֥י הַמֶּֽלֶךְ:
17 En Avsjalom antwoordde Choesjai: „Is dit de manier waarop je je trouw betuigt aan je vriend? Waarom ga je niet naar je vriend?”   יז וַיֹּ֚אמֶר אַבְשָׁלוֹם֙ אֶל־חוּשַׁ֔י זֶ֥ה חַסְדְּךָ֖ אֶת־רֵעֶ֑ךָ לָ֥מָּה לֹֽא־הָלַ֖כְתָּ אֶת־רֵעֶֽךָ:
18 Hierop zei Choesjai tegen Avsjalom: „Nee, want wie Hasjem en dit volk en alle mensen van Israël gekozen hebben, bij hem wil ik zijn en bij hem blijf ik.   יח וַיֹּ֣אמֶר חוּשַׁי֘ אֶל־אַבְשָׁלֹם֒ לֹ֕א כִּי֩ אֲשֶׁ֨ר בָּחַ֧ר יְהֹוָ֛ה וְהָעָ֥ם הַזֶּ֖ה וְכָל־אִ֣ישׁ יִשְׂרָאֵ֑ל ל֥וֹ (כתיב לֹ֥א) אֶהְיֶ֖ה וְאִתּ֥וֹ אֵשֵֽׁב:
19 En ten tweede, wie zal ik dienen, als het niet zijn zoon is? Zoals ik voor uw vader gediend heb, zo zal ik voor u zijn.”   יט וְהַשֵּׁנִ֗ית לְמִי֙ אֲנִ֣י אֶֽעֱבֹ֔ד הֲל֖וֹא לִפְנֵ֣י בְנ֑וֹ כַּאֲשֶׁ֚ר עָבַ֙דְתִּי֙ לִפְנֵ֣י אָבִ֔יךָ כֵּ֖ן אֶהְיֶ֥ה לִפָנֶֽיךָ:
20 Avsjalom wendde zich nu tot Achitofel en zei: „Kunt u ons raad geven? Wat zullen we doen?   כ וַיֹּ֥אמֶר אַבְשָׁל֖וֹם אֶל־אֲחִיתֹ֑פֶל הָב֥וּ לָכֶ֛ם עֵצָ֖ה מַֽה־נַּעֲשֶֹֽה:
21 Achitofel antwoordde Avsjalom: „Ga naar de bijvrouwen die uw vader heeft achtergelaten om op het huis te passen, dan zal heel Israël weten dat u uw vader veracht en dan zullen al uw aanhangers moed krijgen.”   כא וַיֹּ֚אמֶר אֲחִיתֹ֙פֶל֙ אֶל־אַבְשָׁלֹ֔ם בּ֚וֹא אֶל־פִּלַגְשֵׁ֣י אָבִ֔יךָ אֲשֶׁ֥ר הִנִּ֖יחַ לִשְׁמ֣וֹר הַבָּ֑יִת וְשָׁמַ֚ע כָּל־יִשְׂרָאֵל֙ כִּֽי־נִבְאַ֣שְׁתָּ אֶת־אָבִ֔יךָ וְחָ֣זְק֔וּ יְדֵ֖י כָּל־אֲשֶׁ֥ר אִתָּֽךְ:
22 En dus werd er op het dak een tent opgezet voor Avsjalom en Avsjalom kwam voor de ogen van heel Israël bij alle bijvrouwen van zijn vader.   כב וַיַּטּ֧וּ לְאַבְשָׁל֛וֹם הָאֹ֖הֶל עַל־הַגָּ֑ג וַיָּבֹ֚א אַבְשָׁלוֹם֙ אֶל־פִּֽלַגְשֵׁ֣י אָבִ֔יו לְעֵינֵ֖י כָּל־יִשְׂרָאֵֽל:
23 Nu werd de raad die Achitofel in die tijd gaf, beschouwd alsof men God zelf om raad vroeg, en dat gold ook voor iedere raad die Achitofel aan zowel David als Avsjalom gaf.   כג וַעֲצַ֣ת אֲחִיתֹ֗פֶל אֲשֶׁ֚ר יָעַץ֙ בַּיָּמִ֣ים הָהֵ֔ם כַּאֲשֶׁ֥ר יִשְׁאַל־ ( אִ֖ישׁ קרי ולא כתיב ) בִּדְבַ֣ר הָאֱלֹהִ֑ים כֵּ֚ן כָּל־עֲצַ֣ת אֲחִיתֹ֔פֶל גַּם־לְדָוִ֖ד גַּ֥ם לְאַבְשָׁלֹֽם: